Het is weer zover; je kind heeft een flinke driftbui gekregen nadat je vroeg of hij/zij iets wilde doen. Gillend en krijsend ligt je kleintje op de vloer. Jij bent het even helemaal zat en het liefst ga je zelf ook schreeuwen en huilen. Misschien doe je dat ook wel. Je kind raakt dan helemaal overstuur, jij voelt je schuldig en uiteindelijk duurt het best even voordat de boel kalmeert. Herkenbaar? Je bent zeker niet de enige! Om dit soort situaties in het vervolg hopelijk te voorkomen, hebben we hier 3 praktische tips die kunnen helpen als het jou als ouders even allemaal te veel wordt.
1. Probeer te relativeren
Het klinkt makkelijker gezegd dan gedaan, dat snappen we. Maar vaak kunnen we als ouders heel heftig op onze kinderen reageren omdat we simpelweg zelf overlopen en dan even vergeten dat het nog maar kinderen zijn. Wanneer je kind dus een gigantische driftbui krijgt om iets terwijl jij niet snapt wat er nu zo erg is, probeer dan niet direct uit je slof te schieten. Natuurlijk mag je het even helemaal zat zijn – dat is ook niet meer dan normaal – maar uiteindelijk heeft je kind hele grote emoties waar het nog mee om moet leren gaan. Door even rustig in- en uit te ademen en je te bedenken dat je kindje eigenlijk nog best wel klein is, kan je iets meer rust laten terugkeren in de situatie en je eigen reactie wat indammen.
2. Zoek kalmering
Een van de redenen waarom de situatie nu uit de hand dreigt te lopen, is hoogstwaarschijnlijk omdat je kind nu iets doet wat jou als ouder enorm triggert. Dat hoeft niet eens iets groots te zijn. Onbewust (en soms ook bewust) hebben we allemaal persoonlijke triggers. Als je kind precies die triggers aanspreekt, kan je ineens heel heftig reageren. Dat kan zowel voor je kind als voor jezelf heel pittig zijn. Probeer op dat moment de situatie even helemaal los te laten en iets te doen waarvan je weet dat het je kalmeert en/of grondt. Denk aan een snelle ademhalingsoefening, tot tien tellen, je kind een knuffel geven, koud water op je polsen doen, een kalmerende aromaroller gebruiken, wat er ook voor je werkt om even los te komen van die trigger en terug tot jezelf te komen.
3. Doe een ‘tap-out’
Helpen de stappen hierboven niet of merk je dat je het écht even niet meer trekt? Spreek dan met je partner af dat je een ‘tap-out’ kan doen. Stel je voor dat je in een situatie komt waarbij je kind een trigger raakt en je zelf overloopt. Wanneer je dit bij je partner aangeeft (of wanneer deze ziet dat het even te veel wordt), kan hij/zij op je schouder tikken en zo de boel even van je overnemen. Jij kan dan even de ruimte uitgaan, je even terugtrekken en zorgen dat je kalmeert. Zo voorkom je dat de boel uit de hand loopt.
Kom je in zo’n situatie, maar ben je op dat moment alleen? Kies er dan zelf voor om – veilig, uiteraard – even uit de situatie te stappen. Geef bij je kind aan dat je je even terugtrekt (dat kan fysiek of mentaal zijn). Door deze grens aan te geven, kan je tot jezelf komen en daarna rustig terug naar je kind om hem/haar te helpen.
PS: Vergeet niet dat het enorm menselijk is om zo nu en dan uit je slof te schieten of in huilen uit te barsten omdat het je even allemaal te veel wordt. Je kan niet meer dan je best doen, jij bent ook een mens en jouw gevoel mag er ook zijn. Sterker nog, jouw kind mag ook zien dat bepaalde situaties iets met jou doen. Daar leert hij/zij immers ook weer van. Schaam je dus absoluut niet als je eens niet helemaal reageert zoals je zou willen en zie het vooral als een mogelijkheid om erachter te komen waar je nu zelf snel door geprikkeld/overprikkeld raakt, dat helpt jullie als gezin alleen maar meer.